Pierwsze druki w Polsce pojawiły się na początku XVI w. Nieperiodyczne "gazety ulotne" były pierwszą formą druku. Wydawane były przy większych okazjach. Opisywały te wydarzenia, niekiedy były pisane wierszem. Periodyki czyli druki ukazujące się cyklicznie pisano w języku niemieckimi łacińskim. Pierwszy druk tego typu w Polsce pojawił się w 1550 r. Od tego czasu polski język zaczął w tej dziedzinie dominować. Drukarze z Gdańska wiedli w tej dziedzinie prym. Po jakimś czasie drukarze zdali sobie sprawę z zapotrzebowania na szczegółową i szybką informację gazety zaczęły się pokazywać co kilka dni, zdarzało się nawet, że codziennie.
Miano prawdziwej prasy można przypisać "Merkuriuszowi Polskiemu", który pojawił się w 1661 r. Jednak nie był on tylko odzewem na zapotrzebowanie rynku tylko celowym zagraniem dworu, w celu przekonania narodu do reform. "Merkuriusz Polski" był pomysłem marszałka narodowego koronnego Opalińskiego Łukasza. Jego pierwszym redaktorem naczelnym był Hieronim Pinocci. Po upadku "Merkuriusza Polskiego" prasa powróciła do gazet ulotnych. Niektórzy historycy nie uważają "Merkuriusza" za pierwszą gazetę periodyczną w Polsce tylko "Nowiny Polskie" z Gdańska. Jednak nikt nie odnalazł ani numeru tego czasopisma. Ożywienie drukarstwa nastąpiło w czasie wyprawy Jana III pod Wiedeń. Przykładowe tytuły prasy: "Awizy", "Wiadomości różne cudzoziemskie".