1839 rok uważany jest za datę powstania fotografii, kiedy malarz francuski Louis Daguerre ogłosił zasady dagerotypii. Chodziło o to, że obraz rzutowany był na posrebrzaną płytkę miedzianą przez soczewkę, wywoływany był parami rtęci oraz utrwalany triosiarczanem sodu. Do tego Służył prototyp aparatu fotograficznego (camera obscura), który znany był już w starożytności. Camera obscura to światłoszczelna skrzynka z małym otworem, która umożliwiała powstanie na tylnej ściance odwróconego obrazu jakiegoś przedmiotu. Ścianka ta wykonana była z matowego szkła, po to by odrysować widziany przedmiot. Portretowanie tą metodą trwało kilkadziesiąt minut.
W. Talbot angielski uczony wynalazł metodę zwaną od jego nazwiska talbotypią. Materiałem światłoczułym w tej metodzie był papier nasycony roztworem azotanu srebra. Po jego wysuszeniu zanurzony w roztworze bromku sodu lub chlorku. W aparacie fotograficznym naświetlony negatyw był wywoływany roztworem utrwalano roztworem triosiarczanem sodu, kwasu galusowego następnie płukano, a na końcu suszono.
W latach 30 na świecie pojawiły się lampy błyskowe magnezjowe. Na talerz sypało się proszek magnezjowy, który odpalany był przed wykonaniem zdjęcia. Metoda ta była niebezpieczna, a wielu fotoreporterów stosując ją przepłaciło ją utratą oczu, palców, poważnymi poparzeniami, a czasem nawet utratą rąk. William Hearst ofiara tej metody nakazał używanie fotoreporterom żarówek magnezjowych. Przełomem dopiero stały się stacje błysków elektronicznych, które były zasilane akumulatorem i mieściły się w pokaźnych walizkach.
Fotografia w Polsce pojawiła się w 1839 roku. Zostało wydrukowane ogłoszenie firmy Fraget przez "Kurier Warszawski". Ogłoszenie to oferowało aparaty dagerowskie. Rok później w Warszawie i w Poznaniu pojawiły się broszury, które były poświęcone dagerotypii. Warto również wspomnieć nazwiskach takich jak: Rzewuski, Beyer, Zalewski. Fotografię został zdominowała Lwów i Warszawa. W roku 1895 we Lwowie pojawiło się pierwsze polskie pismo fotograficzne "Przegląd Fotograficzny".
Przemysł fotograficzny w Polsce rozwinął się w 1887 roku. Zapoczątkował go chemik Piotr Lebiedziński, który założył w Warszawie fabrykę papierów fotograficznych Foton. W 1899, powstała również w Warszawie wytwórnia aparatów fotograficznych oraz obiektywów FOS.
Lata 90-te XIX wieku były początkiem zagoszczenia na dobre fotografii na łamach prasy. Stał się to dzięki rozpowszechnieniu klisz siatkowych oraz fabrycznej ich produkcji. Za pierwszego polskiego prasowego fotografa uważany jest Konrada Brandla. Nowoczesną fotografię stworzył: Łukasz Dobrzański oraz Ryszard Okniński.